Inngangur
Húsbílalífið byrjaði ekki sem tilviljun – heldur sem ákall.
Ákall um frelsi, ró, ný sjónarhorn og að sleppa takinu á því gamla.
Þessi ferðasaga er lítil dagbók úr stóru breytingunni okkar.
Hér eru litlu augnablikin sem skipta mestu máli: öryggiskraninn sem gleymdist, stressið yfir hringtorgum, maginn í loftköstum í Norrænu og allar tilfinningarnar þar á milli.
Markmiðið er ekki að sýna fullkomið líf á hjólum – langt í frá.
Markmiðið er að deila reynslunni eins og hún var – skemmtileg, stressandi og ótrúlega lærdómsrík.
Þetta er Ferðasagan okkar – einn kafli í einu.
Velkomin(n) með í ferðalagið.
Fyrstu skrefin í óvissunni
Vá og aftur vá!
Þetta var líklega orð dagsins fyrstu vikurnar. Allt var nýtt, allt var svo spennandi og við vorum ákveðin í að leggja í þessa vegferð með opnum hug og upplifa sem flest.
Af nógu var að taka því þó að við höfum ferðast víða að þá er upplifunin allt önnur þegar flakkað er um í húsbíl.
Akranes → Eskifjörður – að kynnast bílnum
Við lögðum af stað frá Akranesi 11. október 2023 og rúntuðum alla leið austur á Eskifjörð, milli lægða. Rúmir 700 km á fyrsta degi – ekki slæmt það.
Þetta var okkar fyrsta alvöru ferð í nýja heimilinu og okkur leið eins og við værum mestu töffarar landsins.
Við vorum ekki alveg búin að átta okkur á öryggiskrananum í vatnskerfinu, svo tankurinn tæmdist á fyrsta degi. Sem betur fer er Ísland land vatnsins – og enginn staður hefur toppað íslenska vatnið.
Fyrstu næturnar fóru í að fikta endalaust í Truma-stillingunum. Mig grunar að við höfum prófað allar mögulegar stillingar og jafnvel einhverjar ómögulegar.
Á leið til Seyðisfjarðar – með hjartað í buxunum
Þann 18. október héldum við áleiðis til Seyðisfjarðar.
Að keyra yfir Fjarðarheiðina að vetri til í húsbíl sem við þekktum lítið… tja, ég myndi segja „smá stressandi“, þó það sé vægt til orða tekið.
En upp fórum við og yfir komumst við. Þökkum öllum góðum vættum, að bremsurnar virkuðu þann daginn.
Næsta verkefni: Norræna.
Biðröðin – óraunhæf hræðsla við yfirvöld
Af einhverjum óskiljanlegum ástæðum hef ég alltaf verið hræddur við lögreglu og tollverði.
Tíminn í biðröðinni var því ekki tekin út með sældinni. Ég beið með hnút í maganum yfir að þeir finndu eitthvað að hjá mér. En ég slapp í þetta skipti!
Þrátt fyrir skjálfandi hendur tókst okkur að keyra inn á ferjuna, leggja bílnum og komast alla leið upp í káetuna.
Á heimasíðu Smyril Line er hægt að panta sér far með Norrænu.
Kveðjustundin – að skilja við Ísland
Að sigla út Seyðisfjörð og horfa á landið fjarlægjast var magnað.
Tilfinningin var blönduð spennu, söknuði, kvíða og efasemdum um hvort þetta væri rétt ákvörðun.
Planið var jú að búa í húsbílnum í óákveðinn tíma. Koma kannski ekki aftur.
Það er ekkert smá að taka slíkt skref.
Á leið til Danmerkur – sjóveikistöflur
Siglingin til Færeyja gekk ágætlega, þó magarnir hefðu ekki verið sammála. Sjóveikistöflurnar fengu að vinna sína vinnu og björguðu okkur alveg.
Vegna veðurs var lengra stopp í Þórshöfn en venjulega og við nýttum það í rólegan göngutúr – miðbærinn var fallegur og gamla hverfið dásamlegt.
Síðan hélt ferðin áfram, niður með austurströnd Noregs til að forðast óveður, og loks í land í Hirtshals í Danmörku.
Við vorum komin til útlanda á húsbílnum!
Að keyra í Evrópu
Við vorum nánast græn í akstri erlendis en komumst fljótt að því að þetta var engu erfiðara en í Reykjavík.
Skiltin skýr, flæðið gott – en hringtorgin?
Já, þau geta ruglað mann. Reglurnar eru ólíkar eftir löndum.
Við keyrðum svo nánast beint niður til Álaborgar til að gista fyrstu næturnar hjá vinafólki.
Framhald síðar…
Ferðin var rétt að byrja – og þetta var aðeins fyrsta skrefið.